İnsanlar gördüm;
Kalplerinde ki aklar sıvanmış yüzlerine,
İnsanlar gördüm:
Hançer gibi bakışlar gizlenmiş gözlerine.

İnsanlar gördüm:
Mutluluğu yakalar gülümseme uçursan,
İnsanlar gördüm:
İhaneti bırakmaz bağlayıp kilit vursan.

İnsanlar gördüm:
Yitirmez şerefini yoksulluk girdabında,
İnsanlar gördüm:
Merhametten eser yok silinmiş kitabında.

İnsanlar gördüm:
Yumuşak, nazik, asil, elleri, yüzleri nur,
İnsanlar gördüm:
Kandilleri kararmış ölüm; onlara onur.

İnsanlar gördüm:
Girsen gül bahçesidir tertemiz özlerine,
İnsanlar gördüm:
Şekilleri bozulmaz tükürsen yüzlerine.

İnsanlar gördüm:
Sabır kıyafetini çıkartmaz sırtlarından,
İnsanlar gördüm:
Cana can verseler de gidilmez artlarından.

İnsanlar gördüm:
Gözlerinden sel akar dostun kötü haline,
İnsanlar gördüm:
Ölümsüzlük satılsa kıyamaz servetine.

İnsanlar gördüm:
Zamanı örselerken bil ki zamansız solmuş,
İnsanlar gördüm:
Milyarlara yurt olan bu dünyada kaybolmuş.

İnsanlar gördüm:
Baharlara göz kırpar hayatta her devresi,
İnsanlar gördüm:
Kin ve pislik savurur görünmez ki çevresi.

İnsanlar gördüm:
Yolda mumla aranır ulaşmak için izleri,
İnsanlar gördüm;
Yüzleri kara kara andırır dehlizleri.

İnsanlar gördüm;
Kan kusar, gönlü yanar, anlatmaz çilesini,
İnsanlar gördüm;
Bulsa değiştirirler nefesin hilesini.

İnsanlar gördüm;
Bir lokmanın uğruna alnında binlerce ter,
İnsanlar gördüm;
Menfaati nerede işte orada biter.

&

Yolculuk, ama en çok yollanmak kendinden,
Alıp da başını en uzaklara vurma isteği,
Gökkuşağının bilmem kaçıncı rengini
göreceğine inanma saflığı hala,
Eskide kaldı hepsi değil mi?
Masumluk,hakikat,adam gibi sevmeler...
Aniden,
Çok hızlı ama,
Yitip giden düşler,
Düşlerken düşülen kuytular.
Kuytularda yol bulma hevesiyle,el yordamı ararken çıkış kapısını
yüreğe batan kırıklar.
En acısı yani!
Kessen eline alıp da bıçağı,bu kadar acıtmaz inan.
İşleyen içime,delip de geçen hayal kırıkları çünkü.
Her adımı -dikkatle arkadaş yapan- batmasın bari ayaklarıma hevesiyle ,ahh ne acı...
Zaman,
Geçerken hızla,
Arkasına bir kere bile bakmadan koşarken hani,
Takılıyor dilime yine çok sevdiğim o şarkı.
Kurşunu sesi kadar hızlı geçer yaşamak.
Ama öylesine zor ki...
Kurşunu havada,
Sevdayı sıcacık yürekte tutmak.
Ve bitiyor işte yazı, korkma! Sakın.
Sevmekten korkma.
Dünyanın en güzel oyunu değil mi bu sonuçta,
Sakın mızıkçılık yapma.
Sıra sende şimdi.
Senin adınla atıyorum havaya sol yanımı.
İstop!

HAYATTA HER ŞEY GÖNLÜNÜZCE OLSUN...